Adrie van de Ven.

Geboren 28 mei 1956 te Cuijk (Nrd. Brabant) Nederland. Ging hij na de HAVO studeren aan de Pedagogische Academie in Nijmegen. De vakken tekenen en geschiedenis waren naast de hoofdvakken zijn specialisaties voor het afstuderen.

Hij werkte van 1979 tot 1992 op diverse scholen in Cuijk en directe omgeving. Na elf creatieve jaren op basisschool "de zevensprong", maakte hij in 1992 de grote oversteek naar Bonaire Nederlandse Antillen. Van 1992 tot 1999 werkte Adrie met veel plezier op basisschool "Kolegio Papa Cornes" in de wijk Antriol.

Na in 1999 te zijn getrouwd met zijn Bonairiaanse vrouw Mila, werd het plan weer opgepakt terug te gaan naar Nederland. Zeven jaar gaf hij met veel plezier les op openbare school "de Harlekijn", maar werd er in 2006 weer met pijn afscheid genomen van collega's en kinderen.     "Bonaire riep!" Op dit moment geven Adrie en zijn vrouw Mila weer beiden les op "Kolegio Papa Cornes" op Bonaire. "De cirkel is dus weer rond".

Gedurende zijn loopbaan als leraar volgde Adrie verschillende cursussen portrettekenen, fotografie en zeefdrukken om de kwaliteit van zijn werk te vergroten. Op dit moment is Adrie, behalve met schilderen ook druk bezig met etsen. Een prachtige oude techniek die hij graag wat nieuw leven wil inblazen hier op Bonaire. Veel van Adrie's werk wordt gekenmerkt door Bonairiaanse onderwerpen, waarbij de leguanen toch wel de meeste aandacht krijgen. Verschillende van zijn laatste schilderijen zijn gedrukt in "glicee".

"Door de kunstenaar."

"De regenboog tussen de wolken mag groot zijn, maar de kleine vlinder tussen de struiken is groter."

Dit schreef Rabindranath Tagore, Bengaals dichter en wijsgeer (1861 - 1941). De hierboven geschreven spreuk geeft aan dat de mooie dingen van het leven niet in de grote dingen zitten, maar in het kleine, mits je daar voor open staat en er oog voor hebt.  Zo zou ik mijn liefde voor de leguanen kunnen uitlegen. In mijn eerste 7 jaren (1992-1999) op Bonaire waren zij mijn vaste huisbewoners. Ze leefden bij mij op de zoldering, kwamen overdag weer te voorschijn, kwamen bij me op de veranda, in de huiskamer en deden zich te goede aan mijn bougainvilles. Gewillig aten ze uit mijn hand, maar bleven ze toch ook dat schuwe houden, wat ze tevens zo puur en authentiek maakt.  Het is prachtig om te zien wanneer een leguaan zijn plekje heeft gevonden om lekker te kunnen zonnebaden. Tevreden schudt hij zijn kopje op en neer en geniet onbekommerd van zijn natuurlijke omgeving. Het lijkt soms net of hij ons hautain aankijkt, om ons te vertellen wie hier eigenlijk de oudst overlevende op deze aardbol is, de mens of de leguaan? De leguaan, een prehistorisch dier, nog levend hier op Bonaire.

"Willen de vleugels van de vlinder hun glans behouden, dan moet je ze niet aanraken."

Een spreuk van de beroemde Spaanse schilder Pablo Picasso. Hij begreep dat de puurheid van de dingen niet in het materiele, maar in het authentieke zit en dat is precies wat de leguaan heeft. De leguaan, hier op Bonaire opgejaagd door de voortschrijdende bouwprojecten, zijn dus kleiner wordende natuurlijke leefomgeving, het steeds drukker wordende verkeer en de traditionele leguanen soep dreigt op termijn  slachtoffer te worden van onze dadendrang.

In ieder geval heeft mijn liefde voor de leguaan er voor gezorgd, dat ik de afgelopen jaren (ook in Nederland) bezig ben geweest met het schilderen van leguanen. Uiteraard hadden ook andere Bonairiaanse onderwerpen mijn aandacht, maar toch bleef de leguaan mijn meest gekozen item. Van mijn laatste twee schilderijen zijn ondertussen glicee drukken gemaakt en worden er in oktober 2007 van mijn laatste schilderij ook glicee drukken gemaakt. Binnenkort te koop via deze site. ook zullen er binnenkort via deze site etsen worden aangeboden van leguanen en andere Bonairiaanse onderwerpen.